علمی و پزشکی

اسپیس ایکس به ماه نمی خورد/ باز پای چین در میان است

بیل گری، ستاره شناس، که نقش مهمی در یافتن این برخورد داشت، روز شنبه، 12 فوریه، گفت که در شناسایی موشک اشتباه کرده است.

آنها می گویند که موشک لانگ مارس 3C3C چین که در جریان ماموریت Changhai 5-T1 در اکتبر 2014 به ماه پرتاب شد، ممکن است بخشی از این ماموریت باشد. این موشک فضاپیمای چانگهای 5 را فرود آورد که مدل های ماه را در سال 2020 به زمین باز می گرداند.

موشک چین به ماه!

گری پروژه پلوتو را مدیریت می کند، نرم افزار پرکاربردی برای ردیابی اجرام، سیارک ها و دنباله دارها در نزدیکی زمین. او این اصلاحیه را روز شنبه پس از دریافت یادداشتی از مهندس جونگیورجینی آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا در وب سایت خود منتشر کرد.

او در نامه‌ای به جورجینا گری در صبح شنبه توضیح داد که فضاپیمای DSCOVR نزدیک ماه نیست، بنابراین عجیب است اگر بخشی از آن به ماه برخورد کند. با این حال، این قسمت از موشک بدون توجه به مبدأ، همچنان در حال برخورد با ماه است و در ساعت 7:25 بامداد (15:55 تهران) روز چهارم مارس (13 اسفند) پیش بینی می شود. این رویداد از پایه قابل مشاهده نیست.

موشک چین به ماه!

گری در وب سایت خود توضیح می دهد که چرا در یافتن موشک اشتباه کرده است.

او می نویسد: «پس از دیدن ایمیل جان، شروع به جستجو در آرشیو ایمیل خود کردم تا بفهمم چرا هفت سال پیش آن را به عنوان بخشی از موشک DSCOVR شناسایی کردم. من این کار را با اطمینان کامل انجام داده ام تا ثابت کنم این ماده بخشی از موشک DSCOVR است.

آنها از داده های پروژه بررسی آسمان کاتالینا استفاده کردند که به طور معمول اجسام نزدیک زمین را برای ارزیابی تهدید آنها بررسی می کند. یک ماه پس از راه اندازی پروژه، DSCOVR شیء “WE0913A” را کشف کرد، که در ابتدا تصور می شد یک جرم کیهانی طبیعی است.

مدت کوتاهی بعد، یک ستاره شناس برزیلی در یک کنفرانس خبری گفت که این جرم به دور زمین می چرخد، نه خورشید، و این احتمال وجود دارد که این شیء ساخته دست بشر بوده باشد. گری و سایر محققان پس از صحبت با ستاره شناسان دریافتند که WE0913A دو روز پس از پرتاب DSCOVR از ماه عبور کرده است.

گری ادامه داد: من و گری این شی را به عنوان مرحله دوم موشک فالکون 9 شناسایی کرده ایم. این جسم درخشندگی مورد انتظار ما را داشت و در زمان مناسب ظاهر شد و در مدار قابل قبولی حرکت کرد. اما او خاطرنشان کرد که شواهد بیشتر تصادفی هستند تا قطعی.

سپس چیزهای عجیبی در مورد مدار “WE0913A” دیدم. با توجه به اینکه هیچ مانوری انجام نشده است، موشک باید قبل از عبور ماه در مداری عجیب به دور زمین باشد. گری در ابتدا فکر می کرد که این تغییرات می تواند ناشی از نشت سوخت باقی مانده در موشک باشد که در موشک های قدیمی بسیار رایج است. با این حال، چنین تغییری در مسیر DISCOVR نیاز به سوخت فوق‌العاده‌ای داشت، اگرچه هنوز امکان‌پذیر بود.

گری می گوید: «در آن زمان، من راه رسیدن به دیسکاور را نمی دانستم و امکان عبور از ماه وجود داشت. با این حال، پس از دریافت ایمیل، آنها به دنبال شواهدی بودند مبنی بر اینکه برخی از شی ها توسط فضاپیمای دیگری کمی قبل از مارس 2015 به مدار پرتاب شده است. جستجو او را به Chang’e 5 T1 هدایت کرد. اگرچه شواهد قطعی نیست.

اما قبل از اینکه بقایای موشک به ماه برخورد کند؟

بدیهی است که برخورد موشک با ماه نسبت به آزاد کردن ذرات اکسید فلزی با سوزاندن آن در جو زمین، سازگار با محیط زیست است. ماه جو ندارد، بنابراین نمی تواند از خود در برابر نفوذ زباله های فضایی محافظت کند و نفوذ این اجرام حفره ای روی آن ایجاد می کند.

موشک چین به ماه!

ماه گذشته، مدارگرد شناسایی تصویری از دهانه 19 متری در مریخ گرفت، زمانی که یک سیارک 500 کیلوگرمی 10 برابر سریعتر از یک موشک در مارس 2013 سقوط کرد. صدها درگیری جزئی در دهه گذشته رخ داده است.

برخورد پیش رو در نیمه پنهان ماه رخ می دهد، بنابراین ما نمی توانیم آن را تماشا کنیم، اما یک شاتل فضایی که به دور ماه می چرخد ​​می تواند دهانه ایجاد شده پس از برخورد را تصویر کند. این قبلا اتفاق افتاده است، بنابراین ما می دانیم که چه چیزی را انتظار داریم.

موشک چین به ماه!

به عنوان مثال، موشک های مورد استفاده در ماموریت فرود آپولو به قدری بزرگ بودند که ماه برای ثبت ارتعاش و بررسی لایه های داخلی ماه با استفاده از مقیاس های لرزه نگاری نصب شده به ماه برخورد کرد. لرزه‌سنج‌های آپولو مدت‌هاست که متوقف شده‌اند و مشخص نیست که آیا لرزه‌سنج‌های چینی Changi 4 می‌توانند اطلاعات مفیدی ارائه دهند یا خیر.

در سال 2009، در طول ماموریت LCROSS ناسا، این فضاپیما با یک پیش پروژه به سطح ماه برخورد کرد و ذرات تحت تأثیر ارزیابی های میکروسکوپی ساخته شدند.

آلودگی بیولوژیکی

با توجه به موارد فوق ایجاد گشایش های جدید جای نگرانی ندارد. در حال حاضر حدود نیم میلیارد دهانه در ماه با قطر 10 متر یا بیشتر وجود دارد. یکی از مواردی که باید در مورد آن نگران بود این است که آلودگی ماه با میکروارگانیسم ها یا مولکول های زنده به عنوان شواهدی از زندگی باستانی در ماه در آینده دیده می شود.

اکثر کشورها متعهد به پیروی از دستورالعمل های حفاظت از سیاره و کاهش خطر انتقال آلودگی بیولوژیکی از زمین به سیارات دیگر هستند.

از نظر اخلاقی و علمی مهم است. بخش اخلاقی این است که ارسال موجودات زمین به آن سیاره، اکوسیستم هایی را که ممکن است در سیارات دیگر وجود داشته باشد، به خطر نمی اندازد و از نظر علمی می خواهیم شرایط طبیعی سیارات دیگر را مطالعه کنیم و آنها را آلوده نکنیم.

نقض عمده دستورالعمل های کمیته تحقیقات فضایی در سال 2019 زمانی رخ داد که یک ساکن سطح اسرائیل نمونه هایی از دایناسورها و هزاران خرس آبی را حمل می کرد. این موجودات نیم میلی متری می توانند در خلاء زنده بمانند اما فعال نیستند. شاید این موجودات و میکروب هایی که در روده آنها زندگی می کنند اکنون در یک نقطه برخورد پراکنده شده اند.

در اغلب موارد، هیچ یک از آنها به منطقه ای با آب کافی برای تولید مثل و فعال شدن نمی رسند، اما ما نباید آن را به خطر بیندازیم.

دکمه بازگشت به بالا