عمومی

مجتبی مینوی و شاهنامه‌پژوهی – مخبران

سخت است از روزی که این ستاره های درخشان آسمان ایران و فرصت اندک صحبت از شیرین و نصف صفحه روزنامه با هم تطابق نداشته باشند، چرا که هر چند مختصر به آنها اشاره کنیم، به خود نزدیک شده ایم. خودآگاهی و خودشناسی هویت ایرانی.

واقعیت این است که نسلی که در تب و تاب حوادثی که منجر به پیروزی نهضت مشروطه در دوران رضاشاه پهلوی شد، فرصتی تاریخی یافتند تا بر هوشمندی، استقامت و میهن پرستی تکیه کنند. عصر جدید در تاریخ ایران. با مقایسه، همه نهادهایی که در چهل سال گذشته متولی فرهنگ و ادب ایران بوده اند، نتوانسته اند به تلاش دایخدا، بهار، فاروقی، قزوینی، همایی برگردند. ، فروزانفر، نفیسی و مینوی. برای این منظور، نسل مذکور شاهکاری خلق کرده است. در این میان، مضتبی مینوی یکی از شاهکارهای معاصر فرهنگ و ادب ایران است. چندی پیش مصادف بود با چهل و پنجمین سالگرد درگذشت این نویسنده و پژوهشگر ملی در ایران.

مردی که از همان سال های جوانی به فرهنگ میهن پرستی و اندیشه ایرانی خدمت کرد. زمانی که تنها 23 سال داشت، مقاله خود را با عنوان «بررسی تهران یا تهران» در مجله آینده، یک مجله سراسری به سردبیری محمود افسر یزدی منتشر کرد. پنج سال بعد در بازگشت از تور بریتانیایی یک ساله به تهران، به وزارت آموزش و پرورش پیوست. مینوی در سال 1309 با گروهی چهار نفره گروهی تشکیل داد و با همکاری دیگران چندین کتاب ماندگار از جمله جلد اول شاهنامه و نوروزنامه خیام را ویرایش و منتشر کرد.

در این دوره در تهیه خلاصه شاهنامه با محمدعلی فاروقی همکاری داشت. مینوی در سال 1313 در کنگره بین المللی هزاره فردوسی در تهران شرکت کرد و با بسیاری از خاورشناسان اروپایی که به ایران آمدند آشنا شد. پس از آن به مدت 15 سال از ایران به بریتانیا سفر کرد. مینوی در سال 1328 به ایران بازگشت و تا سال 1347 در دانشگاه تهران به تدریس ادبیات و متون کهن پرداخت. مینوی از زمانی که از دانشگاه تهران بازنشسته شد تا پایان عمر که می خواست قیام کند، مدیر علمی بنیاد فردوسی شاهنامه شد و یکی از بزرگ ترین علمای برجسته ایران شد. او قبل از مرگ تمام کتاب های خود را به ملت ایران اهدا کرد.

* روزنامه نگار و نویسنده در حوزه اندیشه

دکمه بازگشت به بالا